भर्खरै बिहे भएको, सबै नयाँ-नयाँ थियो।आमालाई तिलहरी, बालाई औंठी दिँदै ढोगे।
सबै दाइजो हेरिरहेका थिए,
म मनमनै कति ऋण लाग्यो भनेर जोड्दै थिएँ ।
कहिल्यै नटेकेको घरलाई आफ्नो घर,
र आफू जन्मेर फूलबारी सजाएको घरलाई माइती भन्नुपर्ने।
न जन्माएको, न हुर्काएको, न पढाएको, न त्याग-तपस्या गरेको तर सहजै आमा-बाबा स्वीकार गर्नुपर्ने।
आफ्नै मुटुको टुक्रालाई पराइसँग सुम्पिदिँदा संस्कारको परिभाषा घोटाउनु पर्ने।
कहिल्यै नचिनेको अनजान व्यक्तिलाई भगवान मानी पाउ पूज्नुपर्ने।
जीवनका सारा अतीतलाई तिलाञ्जली दिँदै नयाँ संसार सजाउनुपर्ने।
बेस्सरी हाँस्नु भएन, धेरै बेर सुत्नु भएन, छिटो-छिटो बोल्नु भएन, हतार-हतार हिँड्नु भएन।
रिस कहिल्यै अनुहारमा आउनु भएन, थाक्नु कहिल्यै भएन, रुनु कहिल्यै भएन।
छोटो लुगा लगाउन भएन, बुढासँग धेरै मिल्न भएन, छोरी मात्र पाएर भएन।
सबैको खुट्टा ढोग्नुपर्यो, आफू तल परेर अरू माथि राख्नुपर्यो।सिन्दूर, पोते, चुराले ढाकिनुपर्यो। सँगै जागिर खाएर बुढा सोफामा, अनि बुढी चुलोमा पस्नुपर्यो। सबै आफन्तजनको आँखाको नानी बन्नुपर्यो।
आमा-बुबालाई भेट्न अनुमति माग्नुपर्यो। कति सहजै भन्छौ है— “तिमी बुहारी हौ, कसैको चित्त नदुखाऊ” तर बुहारीको पनि मन छ, चित्त दुख्छ, कहिँ कसैले सोध्यो?
बुहारी हुँदै गर्दा मैले त्यागेका मेरा खुशीको मूल्य कसैले सोध्यो? कति सहजै भन्छौ— “बुहारी हौ, कसैको चित्त नदुखाऊ।”
– अनिता रेग्मी
