स्कुलबाट पढाइ सकि आउदै थीए टोलाउदै
मनैभरी भबिस्यको सपनाहरु सजाउदै
सबै साथी बिदा भैइ घर घर गए
अब आधी बाटो थियोे म त एक्लै भए
फ्याट् फुट्ट घर बनेका थिए कताकती
जङ्गलको बाटो थियो पन्द्र मिनेट जति
पाइला मैले चालिराथे थियो तिब्र गती
के गर्नु खै हिंड्नै पर्थेयो गर्नलाई प्रगति
त्यतिकैमा एउटा मान्छे यतै आको देखे
नाक मुख छोप्या थियो पहिलो पटक भेटे
कहाँ जानी हो नानी तिमी भन्दै सोध्न लाग्यो
छिटो छिटो हिंड्न खोजे बाटो छेक्न लायो ।
आफ्नो बाटो अघि बढन मैले कोसिस गरे
प्रयास मेरो खेर गयो उसको फन्दा परे
जबर्जस्ती गर्न लाग्यो थाले चिच्याउन
फुल जस्तो जोबन मेरो लुट्यो एकैछिनमा
छोड्दिनु न छोड्दिनु न भन्दै परे सरन
गुहार गुहार भन्दा भन्दै गयो मेरो परान
उता मेरि आमा मलाई कुर्दै बसेकी थिन
छोरी आएपछि खानी भन्दै नास्ता साचेकी थिन
मेरो खुट्टा हिडिराथे घर पुग्ने आसमा
त्यो दिन त ग्रहण लायो चम्किलो प्रकाशमा
यता म त छ्ट्पटाथे गएपनि सास
आत्मा मेरो जिउँदै थियो भएपनि लास
त्यै बेलामा टुप्लुक्क मान्छे आयो अर्को
खासै मेसो पाइन मैले थियो कुनै घरको
मोरेको त्यो लासमा पनि गलत नजर लाउदै
मुसु मुसु हासिराथ्यो नजिक नजिक आउदै
सबै कुरा थाहा पायो खबर गर्यो गाउँमा
पुलिस लाई नि खबर दियो उसले ठाँउ ठाँउमा
सबै मान्छे भेला भए
पुलिस पनि आए
आइडी कार्डमा नम्बर थियो घरमा खबर दिए ।
यो सुनेसी मेरि आमा पिडाले गलिन
सहन तिन्ले सकिन् नि बेहोस भइ ढलिन
हतारिदै चिच्याई काम्दै बाबा पुगे त्यही
निसासिए मलाइ देख्दा सकेनन् बोल्न केही
छानबिन गर्दै थिए पुलिस घटना भयो क्यारी
हाम्ले पत्ता लाउछ्म् भन्थे बाबातिर हेरि
गल्ती गर्ने अपराधीको रैछ पुलिस मित्र
आखै आखा सेटिङ मिलाए यिन्ले भित्र भित्र
लाखै लाखको बिटो पाए दोषी लुकाईदिए
कोही दोषी छैन भनी लासलाई बुझाईदिए
लाखले मुख बन्द भाको कहाँ आँसु बिक्थ्यो
बाबा अरु के चान्थे र न्याय दिए पुग्थ्यो
कति सपना थिए मेरा भए माटो बिलिन
बुढेसकालको साहारा भन्थिन आमा कति रोलिन
प्रतिमा र निर्मलाले भोगे मैले जस्तै
यस्तै पिडा भोग्ने छोरी अरुनि छन् मस्तै
कहिँ कतै सुरक्षित छैन छोरिलाई
अब यस्तै पिडा भोग्न नपरोस् अरुलाई
कडा खालको नियम चाहियो फाँसी दिनै पर्छ
फाँसी दिने नियम आएमा यस्ता घटना घट्छ ।
– सुसिला पराजुली
बुटवल
