आज घरको बरन्ढा बसिरहँदा एउटा घुमन्तेको याद आयो। आकाश निलो थियो। मैँले त्यो घुमन्तेलाई बोलाएँ ……
कता छौ तिमी, आकाश त निलो छ ।
कता हरायौ तिमी, अस्तित्व नै हराय जस्तै ।
ए बादल म यता छु, आउ यता ।
खुसी देखिन्छौ त आज, म जस्तै ।
शान्त छौ त तिमी आज धेरै ।
हसिँलो छ त तिम्रो मुहार, मेरो जस्तै ।
तिमी त धेरै ठाँउ डुल्ने गर्छौ रे ।
शीतल र पानी दिने गर्छौ रे, आँसु जस्तै।
फरक फरक आकार बनाइ गिज्याउने गर्छौ रे ।
कतै बाघ रे त कतै मेरो दिल जस्तै।
शरद ऋतुतका शान्त हुने गर्छौ रे ।
जता ततै खडेरी पार्छौ रे, सुख्खा आँखा जस्तै ।
तिमिलाई गर्मीदेखि रिस उठ्ने गर्छ रे।
कालो विशाल हुने गर्छौ रे, म रातो भए जस्तै।
घामले माथिबाट पोल्दा आँसु तल झार्ने गर्छौ रे ।
बाडि पहिरो ल्याउँछौ रे, घाइते मुटु जस्तै ।
आँसुले तिम्रो खडेरिलाई चड्कन हान्नेगर्छौ रे।
किसानको खेतमा हरियाली ल्याउने गर्छौ रे, बसन्त जस्तै ।
पोल्दा घामले तिमीलाई आत्थु आत्थु गर्ने गर्छौ रे।
पैतलामा शीतल ल्याउँछौ रे, त्यो गरिबलाई जस्तै।
आँधी हुरि पनि तिमीले नै ल्याउने गर्छौ रे,
गड्याङ गुडुङ्ग गरि तर्साउने गर्छौ रे, त्यो भोको पेट जस्तै ।
– रोहन रेग्मी
Leave a Reply