Tag: कविता

म झट्टै मरिहाले भने
केही गरी कालको नजर मै माथि परी हाल्यो भने
के हुन्छ होला म झट्टै मरिहाले भने!

म संसार हेर्न सक्छु होला या सक्दिन होला?
मरेको मान्छे बोलेको त कसले सुन्छ र ?
छुटेपछि शरीर आत्मबाट म बोल्न सक्छु होला या सक्दिन होला ?
महसुस सकिएको आँखाले फेरि यो सृष्टि नियाल्न सक्छु होला या सक्दिन होला ?
का पुगुला छोडेर म आफ्नो शरीर म बतास हुन्छ होला या झरी ?

मेरो कान सम्म आफ्ना चिच्याहट पुग्ला की नपुग्ला ?
मेरो रोकिएको ढुकढुकीले फेरि त्यो अन्तिम प्रेम बुझ्ला की नबुझ्ला?
कसैले झकझाकाउँदा मेरो शरीर म पर बसेर हेरिरहेको हुन्छ होला कि धेरै पर पुगिसकेको हुन्छु होला ?

सास र शरीर छुटेपछि म बिहान साँझ छुट्याउन सकुला या नसकुँला?
यहाँका साथी अनि इस्टमित्रको सम्झनाले सताउला की नसताउला?
एउटै प्रश्न
के हुन्छ होला म झट्टै मरिहाले भने ?

रङ्गीन भित्ताको बीच थुनिएको त्यो प्राण भएको जिउँदो लास आजपनि त सास फेरिरहेछ
कुनै सासमा नरहेपनि आस क्या आराम सास फेरि रहेछ
रङ्गीन भित्ताले कोरेको त्यो रङ्ग हिन जिन्दगी

प्रेम भन्ने जालमा परेपछि हुने रहेछ सस्तो जवानी
बाँचेरै पनि त अर्थ छैन हत्केलामा रहेछ मेरो जिन्दगानी
बस्दा बस्दै लाग्छ कैहीलेकाही उठेर आटिदेऊ
भारी एक मुठी सास न हो त्यो पनि फ्याकी देऊ
सास रहुन्जेल मरेको कसले देख्छ र
आखिर बाँचेर पनि त अर्थ के छ र

आँखाका परेलामा अड्किएका सपनाहरु आँधी लुच्छिए
अनी आँधी आँशु सँगै बगे र आँशु सँगै पुछिए
लाग्छ बिर्सिन सकूँ आफू आफैलाई सबै बाट पर भागिदेऊ
हराएर एकाएक हरेक नजरबाट कुनै अपरिचित नजरमा जागिदिऊ ।
हेर्न सकूँ आफूलाई आफ्नै नजरले त्यति आँट कहा छ र
समाल्नै पनि आफूलाई त्यो आहट कहा छ र ?

गर्दा पनि चोखो माया यहाँ आफ्नै हृदयलाई खै कस्तो ऋण लाग्छ ।
हेरू भने आकृति आफ्नै ऐनामा घिन लाग्छ‌
फेर्न मन छ याद सँगै अब मुहार पनि एकैपल मा
डुबेपछि जिन्दगानी झुट अनि छलमा
आफैबाट आफूलाई लुकाएर भाग्न सक्ने को भित्र त्यस्तो दिल छ ।
दुःख आफ्नो नजिक बाट बुजेपनी आफैलाई अँगाल्न कहाँ मिल्छ ।

चरीले पनि एक मौसममा गुडॅं सार्नुपर्छ
फूलले आफ्ना सारा पातहरु झार्नुपर्छ
घामकै पनि चिसो याममा अस्तित्व नै मेटिन्छ त
हेर आफ्नै वरपर कॅंहा एकनास भेटिन्छ त?

बुझीहेरे हरकोहीसॅंग हर्षित जीवन कसले प्रष्टाउछ?
बालीपनि हावाहुरी पानी अनि हिम पश्चात फस्टाउछ!
सङ्घर्ष नै जीवन र जीवन नै सङ्घर्ष भए , सङ्घर्षसगॅं किन भाग्ने?
सोच त ! जन्मिएपछि किन नबाच्ने ?

जरुरी छैन हरपल मनलाई चोटले छोइदिन्छ
एकपल मुस्काउछ ओठ त अर्को पल आखा रोइदिन्छ
सङ्घर्षको अघि घुडा टेक्नुभन्दा घुडा घसेर किन नबाझ्ने?
सोच त ! जन्मिएपछि किन नबाच्ने ?

जन्माउनुमा तिम्री आमाको मिठो अभिलाषा हुन सक्छ
मुहारमा तिम्रो उनले देखेको सुनौलो आशा हुन सक्छ
पिडा सम्झदै धिक्कार्नुभन्दा मुस्कुराउन मिठा सम्झना किन नसाच्ने?
सोच त ! जन्मिएपछि किन नबाच्ने ?

सन्तुष्ट छैन मन, याकुल व्याकुल छ
सफलता केही कोश पर
न कोहीको साथ
न कोहीको माया नै छ
अरूको प्रगतिले मलाई गिज्याइरहेको छ
आफ्ना भन्ने टाढिएका छन्
मनमा शब्द गुम्सिएका छन्
बोल्न जिब्रो लड्बडाउँछन्
झस्कि रहन्छ  यो मन
हात काँप्छन् थर्थर
आफ्नो छायाले कराएर भन्छ केही त गर
तर म के गरुँ ?

पाइला सार्दा पाइला डग्मगाउँछ
सफलताको खोजीमा उमेर ढल्कियो
मलाई थाहा छ ।
ए समय पख् न एक क्षण बन्दी बनाएर अझै राख्छस् केही समय प्वाँख फुकाएर बाँच्न चाहन्छु
एकचोटि मलाई दया गरेर त हेर
मेरा ओठ हाँस्न नपाएर तड्पिएका छन्
मेरा आँखामा चमक नभएर उदासीन छन् एकोहोरिएको सुर पाउँदिन
आफ्नै छायाले डराउन दिन्छ
केही कुराको भेउ पाउँदिन
लाग्छ भिडमा कतै हराएको छु
शन्यूता, मौनता र अँध्यारालाई साथी बनाएको छु ।
प्रयास गर्दा पनि हराइरहेको छु
अभाव नै अभावमा बाँचिरहेको छु
न त कोहीका लागि खास छु
न त कतै खुसी पाउने विकल्प देख्छु ।

`बा´ को सिरको टोपीमा
आशा लुकेको देख्छु
आमाको म प्रतीको आकांक्षा
यी कुराले निद्रा पर्दैन
यति देख्दा पनि ईश्वरले किन मलाई दया गर्दैन
शिरमा सजाएर राखेको बा को आश
हत्केला रंगाएर राखेको आमाको आशले
साथीहरुसँग रमाउँन हृदयले आवश्यक ठान्दैन
मलाई केही गर्दिनी भनेर नकाटे कुरा
म त मेरो यात्रा अघि बढाउन चाहन्छु
मेटिएको मेरो जिवनको पाना कोर्ने चाहान्छु

सुस्त सुस्त हिँड्ने बाटुवा हुँ म
हिँड्ने बाटोमा काँडा नरोपिदिनु
म काडा टिपेर फुल रोप्न्ने सक्छु
म झरेको फुलको पालुवा हु
पलाउन सक्छु ।

– सुस्मिता सापकोटा

तिमी,
हलुङ्गो कागजको टुक्रामा,
आफ्नो मनलाई लवजको सिन्काले बाँधेर बसेकी हुन्छौँ,
अनि,
तिम्रो हाँसोमा अल्झिँएर
तिमीलाई एकटकले निहार्दै,
तिमीलाई, भेटाउने रहरले
पछ्याउँदै
म
रेशमको धागो’ ,
तिमीसँगै बाँधिएर हावाको
लयमा आकाशमुनि
उडिरहेको हुन्छु,
तर,
थाहा छैन !
कति क्षणको लागि हो यो ?
थाहा छैन !
यो विछोडको बतासले
हाम्रो सम्बन्धको धागो चुँडाएर,
कति टाँढासम्म लग्छ हामीलाई,
मलाई जहाँ लगेपनि,
तिमी’ क्षितिजसम्म पुग्नु ।